Wat begon als een wens krijgt nu toch echt vorm. Maar het is goed dat ik van tevoren niet wist hoeveel meer moeite, tijd, geduld en inzet het zou kosten…anders had ik echt niet de moed gehad eraan te beginnen. Toen ik eindelijk na weken de eerste bloembedden bevrijd had van het onkruid schoten de nieuw ingezaaide bedden er ook vol in. 2 weken geleden stond ik met tranen in mijn ogen te kijken naar al dat groen in de vorm van knopskruid en brandnetel  die de nieuwe “ieniemienie” kleine plantjes volledig overwoekerde. Ik werd radeloos bij het idee weer 27x 3 uur op mijn knieën met de hand alles weg te moeten halen. Maar na een nachtje slapen en een partner die met de frees de paden weer zichtbaar maakte waardoor die grote groene vlakte onderbroken werd, heb ik mezelf bij elkaar geraapt en vol goede moed gewoon weer begonnen. Daar bezig zijn is fijn, heel rustgevend en meditatief, het kost alleen zó ontzettend veel tijd. Zeker naast de werkzaamheden op de tuinderij, waar het nu ook hoogtijdagen zijn en het leuke werk in de praktijk. En om aangesloten te blijven moet ik toch echt genoeg slapen. Gelukkig blijven er regelmatig liefdevolle helpende handen zich aandienen wat het gevoel geeft dat ik er niet alleen voor sta en daar ben ik enorm dankbaar voor.

Daarnaast wil ik leuke houten pijlen met de namen van de bloemen schrijven en erbij zetten, moeten de nog kleine bedden omheind worden met paaltjes en touw om beschermd te worden tegen voeten en voetjes van bezoekers die niet weten dat daar nog bloemetjes gaan ontstaan, moest er gespard worden over de flyers en de posters, moesten de juiste emmertjes besteld worden om met water gevuld klaar te staan voor de “plukkers”, snoeischaren erbij, touw, tafel, tent, inpakpapier, bloemenkaartjes, wegwijzers, krijtbord voor de uitleg, plankje voor de prijsbepaling voor grootte van het boeket, en ga zo maar door. Dat alles wordt bedacht tijdens het werk in de aarde maar moet wel in de tijd gerealiseerd worden.

Én dan komt het moment dat de eerste bloemen zich aandienen. Dan vergeet je alles! De een na de ander verrast me met mooi zijn. De goudsbloemen zijn echt prachtig oranje en het koekruid groeit de pan uit. Het is nu elke dag weer spannend om het veld op te lopen en te zien wat er nu weer open gaat. De meisjesogen, kleine zonnebloem, juffertje in het groen staan op knappen en ik ben zooo benieuwd hoe het eruit gaat zien als het allemaal in bloei staat. Er zijn ook bedden die achterblijven in groei en ondanks alle goed bedoelde adviezen laat ik die bedden gewoon zoals het is, dan maar wat later in bloei of helemaal niet. Er is genoeg en het is ook goed om zichtbaar te hebben dat je ondanks goede zorgen en liefde er geen invloed op hebt. Het bed met de zaaimengsels had geen prioriteit en is overruled door het knopskruid, een enkeling steekt er trots gekleurd boven uit. Ook mooi om te zien dat dat is wat er gebeurd als je geen onkruid weghaalt.

De intense kleuren van goudsbloem, korenbloem, vlas zijn indrukwekkend en het af en aan vliegen van bijen, hommels en ander vliegend spul zijn een lust voor het oog. Machtig om dat te aanschouwen. Dat wens ik jullie ook allemaal toe! Nog een goeie week om de puntjes op de i te zetten, dan gaan we van start. Ik heb er zo’n zin in!

Tot in de bloementuin, dé biologische uiteraard!

Marga